Circe

Het boek volgt het verhaal van de heks Circe. Dochter van de zonnegod Helios en de nimf Perse, beschermster van de bronnen en stromen. Vanaf het moment dat Circe werd geboren was ze al het buitenbeentje van de familie, ze was lelijk en er was niks speciaals aan haar. 

Die liefde die ze mist vindt ze in een sterveling, Glaucus. Circe wordt gek op hem en eerst is het wederzijds, ze wilt voor altijd samen met hem blijven en tovert hem om tot God. Zodra ze dat doet gaat hij er helaas van door met een ander, Scylla, Uit woede en jaloezie gebruikt Circe haar magie om Scylla te veranderen in een afschuwelijk monster. Als de goden deze krachten ontdekken verbannen ze haar voor altijd naar het eiland Aiaia, hier werkt zij aan het verbeteren van haar krachten. 

Gedurende de loop van het verhaal komt Circe vele bekende figuren tegen zoals Deadalus, Medea en natuurlijk Odysseus. Je maakt mee hoe Circe omgaat met haar vele tegenslagen: liefde en verraad van mensen en Goden, en je ziet hoe ze toch uiteindelijk leert gelukkig te zijn. 

Ik vond het een ongelofelijk meeslepend boek, de echte kern van het verhaal zit in Circe's ervaringen als vrouw. Het lijkt alsof haar eenzaamheid en isolatie, niet alleen letterlijk door haar verbanning maar ook door alle mensen die haar vertrouwen hebben geschaad, besmettelijk zijn. 

Het boek biedt een intens perspectief op moederschap. Ze zou alles voor haar zoontje doen hoe veel stress en ongeluk het haar ook brengt. 

Hoe goed je ook denkt dat je iemand kent, je zult ze nooit volledig kunnen vertrouwen en Circe weet dat als beste. Keer op keer denkt ze iemand gevonden te hebben die haar niet zal verraden en keer op keer wordt het tegendeel bewezen. Zelfs haar geliefde zoontje laat weten dat hij haar zat is. Ik vond het mooi dat dit haar aan het einde van het verhaal de kracht geeft om voor haarzelf te kiezen en zo te garanderen dat de rest van haar leven niet meer verpest kan worden door anderen.